Dubbelinterview

In Thuis in Papendrecht verscheen een leuk interview over ons allebei. Je kunt het interview hieronder lezen. Natuurlijk was Caro ook van de partij!

Mysteries, misdaden en andere verhalen

Schrijversechtpaar Marian Werkman (57) en Marco Knauff (60) delen niet alleen de liefde voor elkaar, maar ook de passie voor het vertellen van verhalen. Nieuwe werelden creëren met woorden. Dat is wat deze Papendrechtse auteurs betreft het mooiste wat er is. Ze schrijven wat ze zelf graag zouden lezen. En met succes. Hun boeken en verhalen verkopen goed en inmiddels hebben ze een flinke schare fans in heel Nederland. Voor alle al bestaande en toekomstige liefhebbers hebben ze goed nieuws: er komen nieuwe boeken en herziene uitgaven van al hun eerdere werken aan (en dat zijn er best wat).

Marco: “Natuurlijk lezen we elkaars verhalen en geven we elkaar feedback, maar we schrijven onze eigen boeken vanuit onze eigen werkkamer, niet samen. We hebben wel allebei een grote voorliefde voor spannende verhalen. Marian heeft meerdere detectives geschreven en ik heb onder andere de politieserie over Bureau Bermhoven. Mijn thriller ‘Sluiproute’ staat op de boekenlijst voor examenleerlingen van het voortgezet onderwijs. We vinden het overigens allebei ook belangrijk dat er humor zit in onze verhalen.”

Honden
Een belangrijke inspiratiebron voor Marian loopt gewoon bij hen thuis rond. De vrolijke Caro is de derde hond die het echtpaar uit het asiel haalde. Over het leven van hun eerste hond schreef Marian ‘Meneer Maus’ en het vervolg ‘Meer Maus’.  Ik kreeg contact met andere mensen die een hond hadden geadopteerd en besloot hun verhalen op te schrijven in ‘Help, ik heb een asielhond’. Er werd veel aandacht aan deze boeken besteed in kranten en tijdschriften. Maus kwam zelfs op televisie. Later adopteerde ik Dora, een lief oud dametje dat zwervend op straat werd aangetroffen. Over haar schreef ik het boek ‘Een hond uit duizenden’. Dit boek komt binnenkort uit.”

Het begin

De liefde voor boeken en schrijven zat er bij allebei al vroeg in. Marco wilde als kind al schrijver worden. Marian schreef in groep drie al verhaaltjes die ze vervolgens voorlas op school. “Als klein meisje schreef en illustreerde ik verhalen over Tippie en Fikkie, twee hondenvrienden die allerlei avonturen beleefden. In schriftjes leefde ik mijn fantasie uit op papier. Die schriftjes heb ik overigens nog allemaal bewaard. Op de middelbare school was ik een fanatieke reporter van de schoolkrant. Ook op de Pabo sloot ik aan bij de redactie van de schoolkrant. Hier leerde ik Marco kennen. Samen gingen we op pad voor journalistieke reportages over kunst en cultuur. Daar hebben we veel van geleerd. We hebben allebei de Pabo afgemaakt. Maar lang hebben we niet in het onderwijs gewerkt. Schrijven was uiteindelijk toch onze grote liefde.”

In de prijzen
Vijf keer belandde Marco in de top vijf van de Paul Harland Prijs. Met zijn boek ‘Overal schaduwen, overal sterren’ won hij in 2015 de derde prijs. De verfilming van zijn korte verhaal ‘Gisteren, vandaag en morgen’ werd verkozen tot beste film tijdens de NOVA-manifestatie en is vertoond op het UNICA Filmfestival in Zuid-Korea. Ook Marian won meerdere verhalenwedstrijden. Dit leverde publicaties op in diverse bundels. Met ‘Schilder je droom’ won ze de verhalenwedstrijd van het Dordrechts Winterboek. ‘Zoete wraak’ bereikte de shortlist met 26 beste verhalen voor de bundel ‘Verborgen’.  ‘High Tea’, over de verdwijning van Agatha Christie in 1926, behoorde tot de vijf beste verhalen bij de Agatha Christie Whodunnit schrijfwedstrijd. ‘De spiegel’ werd gepubliceerd in een verhalenbundel van Uitgeverij Historische Verhalen. Toevalligerwijs werden voor deze bundel ook een verhaal van Marco en één van Jeanine Erades geselecteerd. Jeanine woont ook in Papendrecht.

Nieuwe boeken en heruitgaven
Nieuwe boeken en verhalen liggen klaar, oudere titels worden in een frisse uitgave herdrukt. Marian: “In het begin was het zoeken naar hoe het werkt in de boekenwereld, maar inmiddels weten we de weg naar de bibliotheken en boekhandels te vinden.” De boeken van het schrijversduo zijn overal verkrijgbaar, online en in de boekwinkels. Dat geldt uiteraard ook voor de heruitgaven en nieuwe boeken die de komende maanden steeds vaker zullen oppoppen. Nieuwe plannen en een hoofd vol verhalen: het lijkt er niet op dat Marian Werkman en Marco Knauff binnenkort hun pennen neerleggen. Hun lezers kunnen zich dus verheugen op nog veel spannende, ontroerende en verrassende boeken. Ook leuk voor de komende feestdagen! 

© Diana Henneken voor Thuis in Papendrecht

Een bijzondere vondst

Soms, door een buitengewoon toeval, kan een onbekende schrijver uit de vergetelheid herrijzen. De Vlaamse fictieschrijver Rob Geukens werd op een treinstation geïntrigeerd door een dun blauw boekje in een zwerfboekenkast: Het ongemak, van Piet Apol. (1915-1957) Rob las het en werd gegrepen door de fantastische, absurdistische en vervreemdende verhalen. Geïnspireerd door deze vertellingen schreef hij een verhaal in dezelfde stijl voor Fantastische Vertellingen, nummer 66, een geïllustreerd tijdschrift voor sciencefiction, fantasy en speculatieve fictie.

Daarin deed hij een oproep aan collega-schrijvers om een verhaal te schrijven in de stijl en thematiek van Piet Apol. Om in de juiste stemming te komen was het uiteraard de bedoeling dat de auteurs eerst kennis zouden maken met het zeldzame boekje, dat door Rob van de ondergang was gered. Hierdoor reisde de kwetsbare bundel van schrijver naar schrijver dwars door Nederland en Vlaanderen.

Ik meldde me aan als een van de geïnteresseerden, en ook ik werd gegrepen door de verhalen. Apol was geen stilist, maar wel een intrigerende verteller, wiens werk in de stoffige jaren vijftig anoniem bleef.

Gelukkig zorgde de ontdekking van een zwervend exemplaar van Het ongemak ervoor dat in de geest van zijn werk een nieuwe bundel verscheen, geschreven door jonge talenten en de oude garde van schrijvers van fantastische literatuur.

Rob Geukens schrijft in het voorwoord: ‘Apol speelt vaak met de vraag wat realiteit is, en wat ingebeeld, en wat ingebeeld, ook wat zelfbeeld en identiteit betreft. Zijn we wie we zijn, of worden we wat we denken wie we zijn?’

Kernachtig en goed samengevat.

Mijn bijdrage is het verhaal Ergens in de verte, waarin de eenzame en wereldvreemde hoofdpersoon Georg terugkeert naar de plekken in de stad waar hij in een ver verleden gelukkig was. Wanneer deze plekken worden afgebroken, verdwijnen daarmee niet alleen zijn herinneringen, maar wordt geleidelijk ook zijn bestaansrecht uitgewist.

Het is een verhaal over mentaal en fysiek verval; Georg leefde alleen nog maar van zijn herinneringen.

De Vondst, met als ondertitel Schrijven tegen de vergetelheid, verscheen februari 2025. Het is een verhalenbundel met 19 zeer diverse, mooie en intrigerende verhalen, in de stijl en thematiek van Piet Apol.

Rob Geukens is de samensteller, Yvonne Apol – de dochter van Piet- heeft de fraaie cover geschilderd, en Mike Jansen is de uitgever (Edge Zero) en ontwerper van de omslag.

Mooi om te zien hoe een vergeten schrijver door collega’s van latere generaties onder de aandacht komt.

© Marco Knauff